Wzorzec

WZORZEC: PERRO DE PRESA MALLORQUIN

W języku Majorki: Cans Bou = pies na byki
Pies bojowy z Majorki

RASA HISZPAŃSKA

Wygląd ogólny. – Pies bojowy; mocny, średniego wzrostu, o krwistym temperamencie i bardzo odważny.

Głowa. – Mózgoczaszka: duża w stosunku do reszty ciała, masywna; czaszka duża, szeroka, kwadratowa, o obwodzie większym niż wysokość w kłębie; czoło szerokie, płaskie z bardzo zaznaczoną bruzdą czołową; stop bardzo wyraźny; mięśnie szczęki rozwinięte aż do średniego poziomu oczu, bardzo silne i wydatne; mimo obecności niewielkiego podgardla i kilku zmarszczek po bokach mięśni szczękowych, można powiedzieć, że skóra głowy nie posiada fałd.

Uszy. – Krótkie, raczej wąskie, odrzucone ku tyłowi i łukowate, ukazujące kanał słuchowy, usytuowane są daleko od oczu i wysoko.

Oczy. – Wydatne, szeroko otwarte i wyraziste, lekko skośne, owalne, duże, w bardzo ciemnym kolorze, dobrze osadzone, nie pozwalające dostrzec spojówki, patrząc od przodu nie widać białka oka, oczy są osadzone nisko i są od siebie znacznie oddalone.

Nos. – Osadzony w zagłębieniu linii oczu, jest szeroki, z profilu prosty, od przodu nieco stożkowaty, jest szeroki, ale krótszy niż odległość między oczami a potylicą.

Kufa. – Czarna, szeroka, usytuowana w 1/3 odległości między oczami i wargą dolną; dobrze określona linia pionowa między otworami nosowymi.

Pysk. – Czarny, żłobkowany, dobrze zaznaczony, brzegi dziąseł czarne, reszta czerwona.

Wargi. – Warga górna jest raczej wycięta, dolna zawinięta w części środkowej; niezauważalna, gdy pysk jest zamknięty.

Szyja. – Długa, bardzo mocna i gruba, jest podstawa jest szeroka jak średnica głowy i stanowi prawie przedłużenie kłębu.

Barki. – Stosunkowo krótkie, lekko skośne, mało wystające.

Ciało. – Grzbiet średni, ale raczej krótki, bardzo szeroki w swej tylnej części trzeciej, klatka piersiowa cylindryczna, głęboka i szeroka, lędźwie i słabizny krótkie, stosunkowo wąskie, na grzbiecie wypukłe aż do zadu tworząc wyraźny łuk; zad nieco wyższy niż kłąb; ogon osadzony nisko; brzuch zebrany.

Ogon. – Gruby u nasady, zmniejszający się ku końcowi, sięga stawu skokowego i jest ostro zakończony: w odprężeniu opada naturalnie; w ruchu, lekko wygina się w łuk i sięga poziomu kręgosłupa.

Kończyny. – Ramiona proste, stabilne i szeroko rozstawione względem siebie. Przedramiona bardzo rozwinięte, kości duże i proste, nie koślawe, kończyny przednie krótsze od tylnych, łokcie odstawione ze względu na szerokość klatki piersiowej, ale nie wykręcone na zewnątrz, palce grube; dobrze oddzielone, równe i lekko zaokrąglone; kończyny tylne umięśnione, dłuższe niż przednie; stawy skokowe proste i krótkie; śródstopie krótkie, proste i mocne, udo długie, stawy płaskie i naturalne, wilcze pazury  na kończynach tylnych.

Sierść. – krótka, raczej szorstka, pręgowana ciemna, im mniej białego umaszczenia, tym lepiej. WYMIARY TYPOWEGO PSA

Waga                                       36 kg
Wysokość w zadzie                 58 cm
Wysokość w kłębie                  56 cm
Obwód klatki piersiowej          78 cm
Obwód głowy                          59,5 cm
Odległość między potylicą a nasadą ogona                         73 cm
Odległość między potylicą a nosem                                     22 cm
Odległość między potylicą a przełomem czołowym             8,5 cm

HISTORIA I POCHODZENIE RASY CA DE BOU

Początki rasy Ca de Bou, podobnie jak większości dawnych ras psów, nie są do końca jasne. Jeśli mielibyśmy ustalić pochodzenie tej rasy, musielibyśmy cofnąć się do roku 1229, kiedy to na Majorkę przybyły wraz z Jakubem I Zdobywcą psy obronne i łowne (perros de agarre i presa). Były to Hiszpańskie Presas, czy też Alanos, podobne do wykorzystywanych podczas podboju Ameryki.  Rasa ta towarzyszyła również Kawalerom Maltańskim, sławnemu Zakonowi z Malty, który przyznawał odznaczenie Białego Charta rycerzom najbardziej zasłużonym w bitwie. Psy te, niezastąpione jako stróże oraz niepokonane w swej srogości, były wykorzystywane przy robieniu wyłomów na polach wrogów. Gdy Majorka została zdobyta, rasa ta zadomowiła się tam krzyżując się między sobą oraz z innymi tubylczymi rasami. W ten sposób powstała rasa psów obronnych, których przeznaczeniem było głównie pilnowanie bydła oraz obrona osób i posiadłości. Już od XIII wieku Związek Rzeźników i Masarzy przeznaczał te psy do pomocy przy zabijaniu bydła, głównie ze względu na ich ogromne posłuszeństwo oraz siłę szczęki. Psy tej rasy wykorzystywane były również w wiekach XIII, XIV i XV podczas polowań na dziki i jelenie, bardzo wówczas liczne na Majorce. W kolejnych wiekach, XV, XVI i XVII, towarzyszyły bandytom i rozbójnikom, a także ścigającym ich stróżom prawa. Z biegiem lat, owa grupa psów została skrzyżowana w sposób nie tylko przypadkowy, ale też zamierzony z inną rasą, podobną z definicji do omawianej dotąd rasy, a której rola polegała na pilnowaniu owiec. Krzyżówki te miały na celu poprawienie cech każdej z tych grup rasowych, czego rezultatem jest prawdopodobnie embrion współczesnego Ca de Bou. Ze względu na swój waleczny i drapieżny charakter, nasz pies, zwany już Ca de Bou, zaczął być wykorzystywany w corridzie. Walczył nie tylko z bykami, ale też z innymi psami, a także z dzikimi zwierzętami takimi jak leopardy czy niedźwiedzie. Spektakle te odbywały się na starej arenie w Palmie, głównie w latach 1800-1900, choć wcześniej też już miały miejsce. Obecnie nasz drogi przyjaciel spełnia rolę stróża i towarzysza. Jego zrównoważony, rodzinny charakter czynią go doskonałym towarzyszem dzieci i dorosłych.

WZORZEC

CECHY OGÓLNE:

Jest to typowy molos o prostokątnym kształcie, zwarty i mocny. Średniej wielkości, o wyraźnym zróżnicowaniu płci, przejawiającym się zwłaszcza w wielkości czaszki.

Temperament: Ma charakter spokojny, ale zarazem cechuje go ogromna waleczność i odwaga. Wykazuje agresję wobec przedstawicieli tego samego gatunku, zwłaszcza wobec osobników tej samej płci. Jest natomiast towarzyski względem ludzi, wierny i oddany swojemu panu. Jako stróż i obrońca nie ma sobie równych. W odpoczynku cechuje go spokój (obojętność) i pewność siebie. W okresie czuwania wyróżnia się ogromną determinacją oraz przenikliwym (penetrującym) wzrokiem.

GŁOWA:

Mózgoczaszka:

duża w stosunku do reszty ciała, masywna; czaszka duża, szeroka, kwadratowa, o obwodzie większym niż tułów na wysokości kłębu.
Czoło szerokie i płaskie, z mocno zaznaczoną bruzdą czołową. Patrząc od przodu nie widać potylicy ze względu na kształt czaszki. Górna linia czaszki oraz linia kufy są prawie równoległe, lekko się zbiegają.
Stop: Oglądany z profilu bardzo dobrze zaznaczony i wystający. Od przodu zauważalny jedynie poprzez łuki nadoczodołowe, które wyraźnie zaznaczają bruzdę czołową.

Trzewioczaszka:

Mięśnie szczęk bardzo mocne i wydatne, rozwinięte aż do wysokości oczu. Można powiedzieć, że głowa pozbawiona jest fałd skórnych, choć posiada nieliczne fałdy (zmarszczki) po bokach policzków (żuchwy).

Nos:

Czarny i szeroki. Między nozdrzami widoczna wyraźna bruzda.

Kufa:

stanowi część wewnętrznego kąta między oczami, szeroka i stożkowata. Z profilu przypomina ścięty stożek o szerokiej podstawie, linia grzbietu nosa prosta, lekko wznosząca się. Stosunek długości czaszki do długości kufy jest jak 1 do 3.

Wargi:

Górna warga nachodzi na dolną aż do połowy kufy, gdzie pojawiają się kąciki wargowe. Górna warga jest bardziej przylegająca, podczas gdy dolna marszczy się w środkowej części. Gdy pysk jest zamknięty, wargi pozostają niewidoczne. Podniebienie w kolorze czerwonym z widocznym „ożebrowaniem”, brzegi dziąseł w kolorze czarnym.

Szczęka i zęby:

Szczęki mocne z równo ustawionymi siekaczami, kły rozstawione, przez co szczęka nabiera szerokości. Uzębienie kompletne, białe i silne z lekkim przodozgryzem, lecz nie większym niż ok.1cm. Przy zamkniętym pysku uzębienie zawsze niewidoczne.
Oczy: Raczej duże, owalne, szeroko rozwarte, wyraźne i nieco skośne. Pożądany kolor oczu możliwie jak najciemniejszy, spojówka niewidoczna. Patrząc od przodu nie widać białek ocznych. Oczy osadzone głęboko i bardzo szeroko.

Uszy:

Osadzone wysoko i daleko od oczu. Raczej małe, wygięte do tyłu i załamane, z widoczną małżowiną uszną, typ zwany „różą”. W odprężeniu czubek ucha znajduje się poniżej linii oczu.

SZYJA:

Niezbyt długa, bardzo silna i gruba; u podstawy jej średnia szerokość jest zbliżona do średnicy głowy. W rzeczywistości stanowi przedłużenie kłębu.
Skóra: Dość luźna, dopuszcza się jedynie niewielkie podgardle.

TUŁÓW:

Grzbiet:

Klatka piersiowa cylindryczna, głęboka aż do wysokości łokci; szeroka na wysokości kłębu, łopatki szeroko rozstawione. Lędźwie i słabizny krótkie, stosunkowo wąskie, tworzą wyraźny łuk skierowany (wyraźnie wysklepione) w stronę zadu.

Zad:

Znajduje się o ok.1-2 cm nad kłębem; opadający pod kątem 30° w stosunku do podłoża; nieco węższy od klatki piersiowej.

Dolna linia:

Linia klatki piersiowej równoległa do podłoża, brzuch nieznacznie podciągnięty (zebrany) i uniesiony, ale nigdy charci.

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Barki (łopatki): stosunkowo krótkie, nieco skośne i niezbyt wydatne;
Ramiona: proste, masywne i szeroko rozstawione względem siebie;
Przedramiona: bardzo dobrze rozwinięte, proste, o grubym kośćcu;
Łokcie: odstawione za względu na szerokość klatki piersiowej, lecz nigdy powykręcane na zewnątrz. (dosł. zamknięte lub otwarte)

KOŃCZYNY TYLNE:

Dobrze umięśnione, dłuższe niż kończyny przednie;
Stawy skokowe: krótkie i proste;
Podudzie: krótkie, proste i mocne;
Uda: długie, stawy płaskie i naturalne;
Wilcze pazury (ostrogi) powinny być usunięte.

ŁAPY:
Mocne, o grubych palcach. W tylnych łapach palce dłuższe niż w przednich. Kształt łap nie jest zaokrąglony, lecz owalny. Zarówno w przednich jak i w tylnych łapach pożądane poduszki pigmentowane.

OGON:
Nisko osadzony, gruby u nasady, zwęża się ku końcowi, który sięga przegubu kolana i jest ostro zakończony. W odprężeniu opada w sposób naturalny, podczas gdy w ruchu lekko wygina się w łuk i noszony jest na poziomie linii grzbietu.

CHODY:
Pożądanym chodem jest  kłus, choć stęp i galop również stanowią charakterystyczny ruch tej rasy.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy od 55 do 58 cm.; Suki od 52 do 55 cm.
Waga: U psów oscyluje między 35 a 38 kg. u suk od 30 do 34 kg.

WŁOS:
Krótki i szorstki w dotyku.

UMASZCZENIE:
Pręgowane – pożądane jak najciemniejsze, płowe. Przyjmuje się umaszczenie czarne jako najmniej pożądane. Mogą występować białe znaczenia na przednich kończynach, klatce piersiowej oraz kufie – najlepiej jak najmniejsze. Może występować czarna maska. Kolory wyżej nie wymienione nie są dopuszczalne.

WYMIARY ŚREDNIEJ WIELKOŚCI PSA:
Waga: 36 kg.
Wysokość w zadzie: 58 cm.
Wysokość w kłębie: 56 cm.
Obwód klatki piersiowej: 78 cm.
Obwód głowy: 59,5 cm.
Długość od guza potylicznego do nasady ogona: 73 cm.
Długość od guza potylicznego do końca kufy: 22 cm.
Długość kufy: 8 cm.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Wnętrostwo (jedno lub oba jądra nie zeszły do moszny)
Kopiowane uszy lub ogon (dosł. obcięte)
Kolor biały pokrywający ponad 30% powierzchni ciała
Znaczenia w jakimkolwiek innym kolorze (innym niż biały)
Oczy w niedopuszczalnych kolorach
Zbytnia nieśmiałość
Tyłozgryz

POWAŻNE WADY WYKLUCZAJĄCE KWALIFIKACJĘ NA OCENĘ DOSKONAŁĄ:
Wysokość w kłębie większa od wysokości w zadzie.
Przodozgryz większy niż 1 cm.
Ogon jak u buldoga.
Uszy inne niż typ „róży”, płaskie i przylegające do policzków oraz uszy stojące u podstawy, nawet jeśli końcowa 1/3 część ucha układa się w „różę”.
Zgryz nożycowy.
Brak dwóch przedtrzonowców
Jakakolwiek inna wada odbiegająca od wzorca.

PROPOZYCJA I PREZENTACJA NOWEGO WZORCA RASY CA DE BOU

Ze względu na różnice, jakie istniały między aktualnie obowiązującym wzorcem rasy Ca de Bou a wcześniejszym wzorcem, jak również z powodu braku podobieństwa między najbardziej wyróżniającymi się przedstawicielami rasy Ca de Bou, już od początku tworzenia się rasy, a zaproponowanym w 1996 wzorcem, Hiszpański Klub Hodowców Ca de Bou opracował nowy wzorzec. Jest on nie tylko zgodny z rzeczywistym fenotypem rasy, lecz również o wiele bardziej zgadza się z dawnym wzorcem, głównie w odniesieniu do opisu głowy. W wyniku tych obserwacji powstał obecny projekt, który został zaprezentowany przez Hiszpański Klub Ca de Bou Radzie Rolnictwa Balearów 28 kwietnia 2003 roku. Po przestudiowaniu dokumentacji, Rada przekazała ją dnia 5 czerwca 2003 roku do Ministerstwa Rolnictwa, Rybołówstwa i Żywienia. Od tamtej pory czekamy na zatwierdzenie nowego wzorca przez Ministerstwo. Różnice, które zasadniczo określa nowy projekt wzorca są następujące:

  1. Krótki rys historyczny
  2. Ważne proporcje
  3. Głowa
  4. Ogon
  5. Kończyny przednie i tylne (określenie kątów)
  6. Umaszczenie
  7. Wielkość i waga
  8. Wymiary średniej wielkości psa (te zostają wyeliminowane)
  9. Poważne wady

W dalszej części przechodzimy do załączenia nowego wzorca, dużo bardziej odpowiadającego realnym cechom rasy. Mamy nadzieję, że nie będzie trzeba długo czekać na jego aprobację.

NOWY WZORZEC RASY CA DE BOU

KRAJ POCHODZENIA: Hiszpania

Data opublikowania ostatniego obowiązującego wzorca: 1996

PRZEZNACZENIE: Pies stróżujący i obronny

KLASYFIKACJA FCI:Grupa 2Pinczery, Sznaucery, molosy, psy górskie oraz szwajcarskie psy pasterskie (do bydła).
 Sekcja 2.1Molosy, typ dogowaty.
Nie podlegają próbom pracy.  

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:

W wieku XIII król Jakub I Zdobywca odbił Majorkę z rąk Arabów i przywiózł na wyspę psa molosa typu dogowatego, bardzo popularnego na Półwyspie Iberyjskim. Gdy pies ten zadomowił się na Majorce, ewolucjonował i był używany przez Związek Rzeźników, a także do takich prac jak pilnowanie wołów oraz stróżowanie na gospodarstwach i „possessions” Majorki.  Pies ten był jednocześnie krzyżowany z rasą tubylczą zwaną Ca de Bestiar lub Pastor Mallorquin, różniącą się od dzisiejszej, dając w rezultacie rasę CA DE BOU. Dowody świadczące o istnieniu tej rasy pochodzą już z XVI wieku. Przez wzgląd na jego waleczny temperament, Ca de Bou wykorzystywany był, poza pilnowaniem wołów, jako pies łowny i stróżujący na spektaklach corridy, bardzo popularnych na Majorce (przyp. tłumacza: jest to dosłowne tłumaczenie, ale wydaje mi się, że w wersji hiszp. brakuje przecinka przed na spektaklach corridy). W Hiszpańskiej Księdze Rodowodów opublikowanej w 1923 roku jest już wzmianka na temat tej rasy. W 1928 pojawia się pierwszy zapisany przedstawiciel tej rasy, a w 1929 Ca de Bou zostaje nagrodzony na wystawie w Barcelonie.

WRAŻENIE OGÓLNE: Jest to typowy molos o nieco wydłużonej sylwetce, silny i mocny. Średniej wielkości, o wyraźnym zróżnicowaniu płci, przejawiającym się w wielkości czaszki, jej obwód jest zdecydowanie większy u psów niż u suk.

WAŻNE PROPORCJE:
Wysokość w kłębie / średnica podłużna (??) (długość tułowia??): 10/11. Relacja ta jest bardziej ewidentna u suk.
Wysokość w kłębie / wysokość do łokcia: 7/3
Długość czaszki / długość twarzy: 6/4
Długość czaszki / szerokość głowy: 1/1

TEMPERAMENT: O spokojnym charakterze, który zarazem wykazuje waleczność i odwagę, jest towarzyski względem ludzi, wierny i oddany swojemu panu. Jako stróż i obrońca nie ma sobie równych.

W odpoczynku wykazuje ufność i pewność siebie. Pobudzony wyróżnia się przenikliwym (penetrującym) wzrokiem.

GŁOWA: mocna i masywna. Osie czaszkowo-twarzowe równoległe, z lekką tendencją do rozbieżności.

Mózgoczaszka: o dużej długości i szerokości. Czoło szerokie i płaskie, z dobrze zaznaczoną bruzdą czołową.
Przełom nosowo-czołowy (stop): Dobrze zaznaczony. Od przodu słabo zauważalny (łagodny), ale zaznaczony.
Trzewioczaszka: Mięśnie szczęk bardzo mocne i wydatne.
Kufa: Osadzona jest począwszy od wewnętrznego kąta między oczami, szeroka i stożkowata. Z profilu przypomina ścięty stożek o szerokiej podstawie. Linia grzbietu nosa prosta, z lekką tendencją opadającą.
Nos: Szeroki i czarny.
Wargi: Górna warga nachodzi na dolną aż do połowy kufy, gdzie pojawiają się kąciki wargowe. Górna warga jest bardziej przylegająca, podczas gdy dolna marszczy się w środkowej części. Brzegi dziąseł w kolorze czarnym.
Uzębienie: białe i silne z lekkim przodozgryzem, najbardziej pożądanym kiedy dolne zęby dotykają górnych. W przypadku psów typowanych jako doskonałe, akceptowany będzie zgryz cęgowy. Nie będzie karany brak przedtrzonowców, ponieważ najważniejszy jest ścisk szczęki, jest to bowiem rasa łowna. Dopuszczalna wielkość przodozgryzu to 0,7mm. Przy zamkniętym pysku uzębienie zawsze niewidoczne.
Oczy: duże, o migdałowym kształcie, głęboko osadzone, bardzo szeroko rozstawione, powieki zwarte, nie pozwalają dostrzec spojówki. Pożądany kolor możliwie jak najciemniejszy.
Uszy: Osadzenie wysokie i boczne. Raczej małe, skierowane do tyłu i załamane, z widoczną małżowiną uszną, typ zwany „różą”. W odprężeniu czubek ucha znajduje się poniżej linii oczu.

SZYJA: silna, gruba i proporcjonalna; u podstawy jej średnia szerokość jest zbliżona do średnicy głowy; harmonijnie zespolona z kłębem.

TUŁÓW LUB CIAŁO: Kłąb szeroki i nieco uwydatniony. Linia grzbietowo-lędźwiowa lekko opadająca od kłębu, by następnie wznieść się lekko w stronę zadu, którego nachylenie wynosi ok. 30°. Zad jest ustawiony o ok. 1 cm wyżej niż kłąb. Klatka piersiowa o podobnej szerokości, co głębokości, silnie muskularna. Ożebrowanie lekko cylindryczne, głębokie, aż do wysokości łokci. Linia mostku równoległa do podłoża, przechodzi w linię brzucha delikatnie wznosząc się, tworząc brzuch uniesiony (zebrany), nigdy charci.

OGON: Średnio osadzony, gruby u nasady, stopniowo zwęża się ku końcowi, który sięga przegubu kolana i jest ostro zakończony. W odprężeniu opada w sposób naturalny, podczas gdy w ruchu podnosi się powyżej linii grzbietowej, wyginając się w łuk w swej końcowej 1/3 części ku przodowi.

KOŃCZYNY: O perfekcyjnej stateczności (nacisku) oraz dużej sile mięśni i kości. Kończyny przednie: Barki stosunkowo krótkie i o silnej muskulaturze. Ramię długie, umiarkowanie osadzone. Łokcie odstawione za względu na szerokość klatki piersiowej, lecz nigdy otwarte na zewnątrz. Przedramię dobrze umięśnione, proste, o grubym kośćcu. Nadgarstek i śródręcze o dużej sile i znikomym nachyleniu. Przednie łapy mocne, palce grube, dobrze złączone i lekko zaokrąglone. Poduszki lekko pigmentowane.
Przybliżone określenie kątów: kąt stawu barkowego: 115°. Kąt stawu łokciowego: 135°.
Kończyny tylne: Udo krótkie (w stosunku do pleców). Podudzie silne i długie, z wyraźną muskulaturą i kątem stawu kolanowego dużej wielkości. Staw skokowy krótki i szeroki, tworzący kąt szeroko rozwarty z podudziem i śródstopiem. Łapy silne, o grubych palcach, dłuższe niż palce kończyn przednich. Kształt owalny. Poduszki lekko pigmentowane.
Przybliżone określenie kątów: kąt miedniczno-udowy: 110°, kąt stawu kolanowego: 130°. kąt stawu skokowego: 140°.

RUCH: Typowy chód to kłus.

SKÓRA: Raczej gruba, luźniejsza na szyi, gdzie tworzy umiarkowane podgardle. Głowa pozbawiona jest fałd skórnych, choć posiada nieliczne fałdy (zmarszczki) po bokach policzków (żuchwy).

WŁOS: Krótki i nieco szorstki w dotyku.

UMASZCZENIE: Płowe i pręgowane. Obydwa są tak samo pożądane. Płowe – pożądane jak najbardziej intensywne, pręgowane – pożądane jak najciemniejsze i zdefiniowane. Umaszczenie czarne jest dopuszczalne, ale jest mniej liczące się. Dopuszcza się białe znaczenia na kończynach przednich, klatce piersiowej oraz kufie, pożądane jak najmniejsze. Może występować czarna maska.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: Psy: 55-60 cm.; Suki: 52-57 cm.
Waga: Psy: 40-45 kg. Suki: 30-35 kg.

WADY: Jakiekolwiek odstępstwo od kryteriów wyżej wymienionych uważa się za wadę. Wielkość wady określa się według stopnia odstępstwa od wzorca.

WADY POWAŻNE: Przodozgryz przekraczający 0,7cm. Zgryz nożycowy. Uszy inne niż typ „róży”, płaskie i przylegające do policzków oraz uszy stojące u podstawy, nawet jeśli końcowa 1/3 część ucha układa się w „różę”. Ogon jak u buldoga. Wysokość w kłębie większa od wysokości w zadzie.
Jakakolwiek inna wada odbiegająca od wzorca.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Wysoki przodozgryz oraz tyłozgryz. Kopiowane uszy lub ogon (dosł. obcięte). Oczy w niedopuszczalnych kolorach. Znaczenia w jakimkolwiek innym kolorze. Kolor biały pokrywający ponad 30% powierzchni ciała w miejscach dozwolonych. Zbytnia nieśmiałość.

UWAGA: Psy muszą mieć jądra prawidłowo rozwinięte i w pełni usytuowane w mosznie.